Geplaatst op 25 september 2016 door Jan van Dehn

Wedstrijdverslag RCG 1 – Delft Studenten RC

25-09-2016
Rugby Club Groningen – Delftse Studenten Rugby-Club (15-31)

I feel it in my fingers, I feel it in my toes. (The Troggs – Love is All Around, 1967)

Love is all around me, and so the feeling grows. ..Toegegeven, er zijn slechtere nummers en slechtere songteksten om de dag mee te beginnen. Mocht je tijdens het lezen van dit verslag wat tijd hebben: zet hem op de achtergrond gewoon even aan. Zoals u gewend bent, lieve lezer, gaat dit verslagje echt wel minimaal vijf minuutjes in beslag nemen om door te lezen. Maak er een momentje van. Pak een lekker drankje erbij. Gooi de voetjes omhoog. Of ga even rustig toiletteren. Én zet Love is All Around dus op, van The Troggs. Laat je meenemen naar vervlogen tijden op de fragiele stem van Reg Presley. Het krakerige geluid van deze band, in combinatie met de keurig gezongen tweede stemmetjes in de achtergrond, geven de muziek iets onschuldigs. Een onschuld uit andere tijden. Betere tijden misschien wel.

Tijden waarin de jeugd nog respect had voor de ouderen. Vroeger! Toen je koe nog met een korte ‘oe’ schreef. Toen mensen het nog met een 2G-netwerk konden stellen; die tijd! Toen Brad en Angelina nog gewoon bij elkaar waren. Lang, lang geleden… De tijd van echte mannen. Met échte baarden. Niet als fashionstatement om je te distantiëren van de heersende modetrend… Neen, driewerf neen! Een baard omdat je als vent tijdens het kloven van blokken hout met je blote handen wel wat beters te doen had dan je gezichtsbeharing bij te houden. Dat was ook de goede oude tijd dat de heren van Rugby Club Groningen nog wel eens een heel seizoen ongeslagen bleven… Het is nooit leuk om stil te staan bij de vergankelijkheid…

 

Wanneer deze verslaggever op een zonovergoten Esserberg aankomt, wordt direct duidelijk dat die ‘love’ echt ‘all around’ is. Mensen voelen de liefde. Voor elkaa. Voor het spel. Horden mensen staan goedkeurend in het zonnetje te genieten van een sterk spelend Groningen 2, die de derde pot op rij weten te winnen, en de nog sterker spelende Lady Bears, die welverdiend de eerste punten van het seizoen in de competitie pakken. Handen worden geschud, koffies gedronken, grapjes gemaakt en de veelvuldig toegestroomde koters vermaken elkaar in de septemberzon door de laatste kikkers uit de sloot te vissen. Het is wel eens slechter vertoeven geweest.

Uiteraard is het tijd voor de plichtplegingen. Omkleden, opwarmen en de moves doorlopen, je kent het inmiddels wel. Er wordt in samenspraak met de Delftse studenten afgesproken om een kwartiertje later met de wedstrijd aan te vangen vanwege motorpech aan hunner zijde. Steve Taylor, die zeer verdienstelijk full-back staat bij het Tweede, en die wissel staat bij Groningen I, benut deze extra tijd om zelf een kwartiertje te zonnen in het groene gras, omdat hij zijn schouder doet, zoals ik vroeger altijd het laatste restje cakebeslag mocht eten: ‘uit de kom.’ I feel it in my fingers, i feel it in my bones. Best wishes tot his hard hitting foreign dude.

Nog vijf minuten. De Groningse heren trekken zich terug in het fitnesshonk. Mat’n Venema, de gekrulde captain, zet iedereen op scherp. Tegen Rotterdam was het een stroef begin, tegen The Dukes 2 was het al beter maar incasseerden we teveel penalty’s. Vandaag gaan we er overheen! We moeten wel. Ons veld, onze punten! Ready Boys? Voor het rood, geel en zwart?! ‘Brothers’.

 

De Groningse heren lopen in het rood het veld op. Kick-off. De studenten ontvangen. De bal suist door de warme lucht en Dylan ‘Wil je zwanger worden’ Swaney, de tropische verrassing die direct al al hele meutes fans naar de Esserberg weet te trekken, deelt de eerste hit uit op de Delftse hooker die de bal vangt. Groningen begint fel. Delft lijkt hier niet op gerekend te hebben. Binnen enkele minuten staan de Delftse studenten met de mond vol tanden en de ruck vol handen. Een penalty op het randje van hun tweeëntwintig is het resultaat. Mat’n aarzelt niet en kiest ervoor om direct middels een penaltykick de eerste punten op het bord te zetten. De call voor een kick is echter iets te snel genomen, want er is eigenlijk helemaal nog geen kickingtee geregeld… De schoen van Joop ‘Napoleoncomplex’ Angenent blijkt ook afdoende. 3-0.

Vervolgens zijn het de heren van DSR-C die dominant in de wedstrijd worden. De spijkerharde studenten spelen verzorgd rugby, waarbij de voorwaartsen de verdediging naar binnen trekken met hun mooie looplijnen, om vervolgens in de lijn gevaarlijk te worden over de wing, al dan niet via een prachtige second line of attack. Zoals zoveel pogingen vandaag, stranden de eerste Delftse aanvallen consequent bij de goed tackelende Dylan ‘Wil je zwanger worden?’ Swaney en Erik ‘Voetsoldaat’ Voesterman. De speciaal voor deze wedstrijd ingevlogen tropische verrassing op de full-back, in de vorm van niemand minder dan Anton ‘Bobotie’ Werth, hoeft in verdedigend opzicht zelfs niet heel vaak in actie te komen, omdat de aanval al in de eerste linie stokt op de wingers. Dit klinkt nu allemaal lovend, maar DSR-C weet toch na ruim tien minuten over de wing te scoren. Een goed uitgespeelde aanval. Zonder conversie staat de stand op 3-5.

De studenten lijkende teugels weer iets te laten vieren, waardoor er een tiental minuten zeer gelijkwaardig en bij vlagen ook erg attractief rugby wordt gespeeld. Er wordt af en toe voorzichtig gejuichd bij geslaagde aanvallen, en bij harde tackles klinkt er een bevredigende ‘ooooeeeh’ uit de kelen van de toegestroomde toeschouwers. Mensen leven mee.

Wanneer Groningen via een mooi uitgespeelde Henny Müller over links in de tweeëntwintig van de tegenstander weet te komen, moeten de mannen van DSR-C alle zeilen bij zetten om een score te voorkomen. De voorwaartsen zetten fase na fase op. De bonkige heren van Groningen hebben letterlijk en figuurlijk nog wel wat overwicht op de ondervoede, drinkende studenten. Ik wil geen namen noemen, maar hier zijn er dan toch een paar. Tim ‘Boris Johnson’ de Vries en Yorrick ‘Ippon’ Wauwenaar zijn de sloopkogelprops met een slagersmentaliteit: ‘mag het een onsje meer zijn?’. Zij maken veel meters. Over sloopkogelprops gesproken: op de tweede rij staat een derde prop, in de vorm van Reinder ‘De Warlus’ Terpstra. Samen met Ciaràn ‘Kiekerjan’ Latooij, die vandaag wat extra adem heeft omdat hij tegen zijn oude clubje speelt, vormen zij de breekijzers die veel meters maken. De Delftenaren moeten verdedigen. Veel. Hierbij zijn zij iets te gretig. ‘Hands in the ruck’. Penalty Groningen op ongeveer 10 meter van de tryline. Vragend kijken de Groningse heren naar elkaar, en zoeken zij de blik van cappie Mat’n. ‘Gaan we hem uitkicken, of gaan we voor een penaltymove? Of gaan we een scrum aanvragen?’ Alle opties zijn af te lezen in de zoekende ogen. Behalve bij 1 iemand. Ben ‘Everhard’ de Vrede bedenkt zich geen twee keer, neemt de bal snel, en loopt op karakteristieke wijze, met zijn armen voor zijn borst gekruist en zijn kale hoofd horizontaal naar voren gericht als stormram, richting de tryline. Twee Delftenaren lijken deze halfbroer van Johnny Sins nog te willen stoppen. Maar net als Johnny glipt ook Ben door ieder gaatje. 8-5.

Vervolgens gaat het lange tijd gelijk op. Het is een leuke wedstrijd, echt. De mensen krijgen af en toe mooi, hard rugby te zien. Jammer alleen dat er wel weer veel overtredingen gemaakt worden aan de Groningse zijde. Het hogere tempo zorgt ervoor dat de Groningers af en toe nog net over de grens spelen, en dat speelt ze parten. Zeker wanneer een onverlaat als Tjarko ‘Trekkerland’ Dijkstra, bijna iemands hoofd er af trekt. Een ongelukkige tackle van iemand die in de tackle bukt, waarbij 1 elleboog net over de schouders komt. Een gele kaart is het gevolg. Niet omdat deze overtreding zo erg was, wel omdat er al meerdere keren gewaarschuwd was dat er geen penalties meer mochten komen. Tjarko gaat voor de tweede week op rij de bin in. En anders is het zo een lieve jongen… De Delftse studenten ruiken bloed, en spelen met veel pressie. Dit zorgt er voor dat de Groningers met een geslaagde ‘Coca-Cola’ ‘Bobotie’ door de eerste linie heensturen. Deze kale rugbylegende ziet op zijn netvlies nog voor zich hoe hij vroeger met een dubbele side-step waarschijnlijk zelf de full-back eruit had gestept om vervolgens schijnbaar moeiteloos een try te drukken, maar zoals aan het begin van dit verslag al bleek: het is nooit leuk om stil te staan bij de vergankelijkheid. Hij kiest ervoor om zijn oude lichaam te sparen, door een prachtige pass over 25 meter te geven op de winger aan de zijlijn. ‘Voorwaarts,’ oordeelt een strenge ref. ‘No try.’

Daarna zijn het de Delftse studenten die de man-meer-situatie uitbuiten. Na een paar gestopte aanvallen is het wederom een winger die scoort, na een sterke run van hun full-back. 8-12. Einde eerste helft.

In de rust klinken bemoedigende woorden. ‘We hebben toch bij na 20 minuten voor gestaan deze wedstrijd. Hun helft gespeeld. Het gaat lekker! We moeten dit gewoon vol blijven houden, dan komen de punten wel. Op z’n minst een bonuspunt! Voor het rood, geel en zwart! BROTHERS!’

 

De tweede helft beginnen de Groningse heren vol goede moed. Het kan nog. Het zit er echt in. De Delftenaren bouwen echter de druk beheerst op, en krijgen meter na meter na meter. ‘Trekkerland’ mag weer het veld in, maar via een paar snelle fasen over rechts weten de studenten alsnog een gat te vinden tussen de vijftien heren in rood. 8-19.

De Groningers herpakken zich nog eenmaal en slaan dwars door het midden van het veld een gat in de Delftse verdediging. Enkele fasen worden opgezet, en het is uiteindelijk Tim ‘Boris Johnson’ de Vries die door twee studenten heenloopt om zich vervolgens op de bal te laten vallen. 15-9. Eén penalty is nu genoeg om nog een bonuspunt te pakken. We feel it in our fingers. We feel it in our toes.

Het gonst op de Esserberg. Zou het dan toch nog. Nee toch? Of wel? Eventjes lijkt het een echte stunt te gaan worden. Maar de nummer 2 van de Eerste Klasse van vorig jaar, DSR-C 1, houdt het hoofd koel. Zij hebben wel voor hetere vuren gestaan, en blijven geroutineerd spelen. De Groningse heren lijken zich steeds beter thuis te voelen in de veel snellere eerste klasse, maar op dit soort momenten geldt de ervaring als belangrijkste stabiele factor. En die ontbreekt nog in de eerste klasse. Deze verslaggever wil het ook niet spannender maken dan het is. Uiteindelijk weten de Delftse studenten nog tweemaal de tryline van de Groningers te bereiken, door goed opgezette aanvallen. De Groningse heren spelen absoluut niet slecht, maar komen nog net te kort, zeker als na 60 minuten in de brandende zon ook de vermoeidheid onvermijdelijk haar tol eist. Eindsignaal. 15-31 is de einduitslag.

 

Desalniettemin heerst er een goede sfeer langs het veld. Er is goed gespeeld. Er wordt zelfs gezongen door de internationale fans van ‘Wil je zwanger worden?’. Kinderen bestormen het veld om hun bezwete paps een knuffel te geven. En de nodige schouders worden geklopt, onder anderen door de toegestroomde jeugdspelers die zijn komen kijken naar de mannen die zij over enkele jaren uit het Eerste willen spelen. Ook bij deze fanatieke jeugdspelers is de liefde voor de ovale bal al aan alles te zien. It’s written on the wind. It’s everywhere I go.

Na het douchen verzamelen alle mensen zich aan de voorkant van het clubhuis. De mensen verpozen aangenaam in de laatste zonnestralen. De Delftse studenten worden hartelijk bedankt voor het maken van de verre reis. De Groningers eren Tim ‘Boris Johnson’ de Vries voor de ‘Hit of the Day’, en Sietse ‘Wer raziert, verliert’ Manning als Man of the Match, hoewel iedereen een compliment krijgt, omdat er al met al echt een goede pot is gespeeld. Door iedereen.

Het Grönns Laid klinkt als vanouds. De toegestroomde toeschouwers, vaders, kinderen, moeders, Lady Bears, oud-leden, heren van alle rangen en standen, trainers; uit alle kelen klinkt eensgezind het mooie lied. Niet snel daarna doorbreekt een tombola deze serene tevredenheid. Prijzen zullen gewonnen worden! De kelen die net nog open werden gegooid om luidkeels te zingen, worden nu structureel volgegoten met bieren, witbieren, rauchbier niet (die ging met de ref mee naar huis), Cachaca met limoen en suiker, en hier en daar een Gaytorade. De hoofdprijs, een prachtig gouden klokje, gaat met Marijn “Crossfit” Boelens mee naar huis. Zo zijn er aan het einde van de dag eigenlijk alleen maar winnaars. En naarmate de warme dag langzaamaan wegglijdt, zoals de biertjes in de kelen, sijpelen ook de mensen langzaamaan naar huis. Een enkele dappere strijder haalt het tot in de Klik, om daar de broeders van het vierde team een hart onder de riem te steken. En voor een klein laatste biertje. De nacht vult zich met liefde, de mensen zich met bier, en buiten vult zich met zwart.

De volgende ochtend wordt deze verslaggever face down wakker, met al zijn kleren aan, neergestort op het bed waar normaal zijn liefste op hem wacht. Een stram lichaam van de kou, van het slapen zonder deken en zonder geliefde. En vooral stram van de wedstrijd. Krakend knakt hij zijn handen. Met een verbeten gezicht gaat hij op zijn pijnlijke voeten staan. Maandagochtend opstaan na een wedstrijd: ook dat hoort bij de liefde voor de rugby. I feel it in my fingers… I feel it in my toes.

Was getekend,

Deze verslaggever

RCG 1
15
DSRC 1
31

Sponsors