Geplaatst op 28 november 2018 door Jan van Dehn

Wedstrijdverslag Lady Bears – HRC Xtreme

Lady Bears – HRC Xtreme 25-11-2018
Over gedoofd vuur, euforie en een verbroken vloek.

Het seizoen begon in september rooskleurig voor de Lady Bears. Door een mega pre-season onder bezielende leiding van Jelmer kwamen we goed uit de startblokken. Koud terug in de Eerste Klasse wonnen we van Obelix (12-5), van de Lady Wasps (7-19) en Breda (52-0). We stonden tweede in de poule. Net onder RC Tilburg, die net uit de Ereklasse kwamen. Wauw. Waar gaat dit heen? Helaas kregen we het daarna zwaarder. Na verlies van DIOK (61-5), the Dukes (15-34) en RC Tilburg (94-7) merkte je dat de sfeer een beetje omsloeg. Het vuur waarmee we aan het seizoen begonnen doofde uit. Vandaag was belangrijk voor ons. Omdat we met winst vrijwel verzekerd waren van de vierde plek, wat betekent dat we niet meer kunnen degraderen (en de kans krijgen om tegen Ereklasseteams te spelen). Maar ook omdat we gewoon echt een goede wedstrijd nodig hadden.

Toen ik aankwam op de club was Den Haag al present. Een discobus (volgens geruchten met stripperpaal) stond op de parkeerplaats en in het clubhuis klonk een accent dat je daar zelden hoort. HRC had een gezellige entourage bij zich. We kenden deze dames alleen van hun Instagram. @hrcxtreme was daarop een ware inspiratie voor @ladybearsrugby: ‘Waarom hebben wij geen witte broekjes?’ Het was een vrouwendag op de club met Mireya als ref. De wedstrijd van het derde was helaas afgelast en daarmee was er ook niemand die Maud een strobreed in de weg legde wat betreft de Spotify-playlist die op deze dag door de speakers schalde. Daarover later meer.

In de gym keek een kring van gespannen koppies mij aan. Ik was misschien nog wel het meest gespannen van allemaal. We moesten het namelijk zonder onze captain Wendy ‘Centerparcs’ Haijer doen. In haar afwezigheid mocht ik dit team aanvoeren. Gelukkig had ik Marijke ‘Werk- en sierpaard’ Hansma als rechterhand. Het belangrijkste doel was om weer zo vrij te spelen als we de eerste wedstrijden deden. We hadden het van tevoren dus niet over winnen of verliezen, niet over de promotiepoule en we hadden het niet over de Wasps, die zeiden dat HRC Xtreme een sterke lijn had. Na wat inspirerende woorden van Erik-Jan en een domme opmerking van mij verschenen er toch ook wat voorzichtig guitige glimlachjes her en der. We hadden er echt wel zin in.

Na het fluitje van Mireya stonden de Lady Bears klaar op de achterste helft van het veld om de bal te ontvangen. De kick-off suisde vlak over de grond richting de voorwaartsen. Deze werd goed opgepakt en daar gingen we… Het spel was begonnen. Nu gingen we zien of wat we de laatste paar trainingen soms zo goed doen ook onder druk kunnen.

De eerste vijf minuten werd er veel met de voorwaartse potjes gespeeld. We lieten de Haagse dames kennismaken met Leonie ‘Geocache’ Geurts. En die had er zin in vandaag. ‘Pinkel!’ hoorde ik links van me en ik gaf haar de bal. De eerste verdediger stuiterde meteen van haar af. Toen HRC merkte dat Leonie niet zo makkelijk te stoppen was, begonnen ze meer verdedigers in te zetten. Daardoor ontstonden gaten in de Haagse linie. En dat hoef je Francisca ‘Natural sidestep’ Trigo geen twee keer te vertellen. Toen de bal de lijn in ging rende ze zig-zaggend tussen de fly-half en de eerste center door richting de tryline. Daarna schudde ze nog de full-back af, zoals zij dat kan. Bam. Try. Dit is de eerste keer dat de Lady Bears punten op het nieuwe scorebord zetten. En het voelde goed.

We merkten dat we na een poosje lekker in ons eigen spel kwamen. Maar HRC ging het ons niet cadeau geven. Ze verdedigden uit volle macht en vooral op de tryline deden ze dat heel succesvol. Meerdere keren wisten wij het trygebied te bereiken maar raakte de bal de grond niet. Men raakte niet gefrustreerd, we gingen gewoon door. Gefocust. Bij een ruck een halve meter voor de tryline werd er geen paniek-pick-and-go gedaan, maar er werd naar het volgende potje gepasst. Net zo lang tot de try er wél kwam. Na een half uur spelen stond het 17-0. Dit is vooral te danken aan de support die er steeds op tijd bij was. Met deze score gingen we de rust in.

Daarna kwam HRC Xtreme ontzettend sterk terug. Ze scoorden bijna direct een try en wij konden ons even achter de oren krabben. Er moest echt lager getackeld worden. Ze kregen nu teveel kans om door te lopen. Dit was een kritiek moment in de wedstrijd. Dit was ook het moment waarop er iets gebeurde dat ons veel te bekend voorkwam. Door een paar mooie fases van de voorwaartsen wisten we overlap te creëren aan de rechterkant van het veld. Suzan ‘Forward of the Match’ Fidder maakte een mooie run waarbij ze nog eens twee verdedigers trok en gaf een perfecte offload in de handjes van Maud ‘The Blitz’ Hofsteenge. ‘Blitzy’ sprintte nog 5 stappen en zag zichzelf al helemaal de bal precies in het hoekje drukken. Toen ze die hoek op topsnelheid naderde werd ze tegelijkertijd vol van de zijkant het veld uit getackeld. De bal lag binnen, maar ‘Blitzy’ lag buiten. Hoopvol keek deze op naar Mireya. ‘Telt ie?’ zei ze nog hoopvol. Maar nee. Helaas was dit een nieuw verhaal in de lange reeks van Mauds afgekeurde tries. Zou er ooit een einde aan komen?

We vervolgden het spel. Even later zag ik aan de rechterkant van het veld een van hun spelers doorbreken. Met een sterke handoff schudde zij twee girls in black af en sprintte ze langs de zijlijn richting het clubhuis. Ik rende recht op haar af en kon haar vanaf de zijkant tackelen. We rolden het veld uit. ‘Good tackle!’ zei Jannekes vriendjelief Shawn blij. Ik stond weer op en liep het veld in voor de line-out. Maar Mireya vond het niet zo’n ‘good tackle’. Er was wat twijfel en er werd van alles geschreeuwd vanaf de zijlijn. Ik was verbouwereerd toen ik ineens een gele kaart voor mijn neus had. Hoge tackle. True: ze had er al een aantal keer voor gewaarschuwd. True: de tackle kon lager. Maar dat hier een gele kaart voor werd gegeven was wel heel frappant.

Mel nam de scrum-halfpositie over en het spel ging door. Het was even spannend en de minuten kropen voor mij werkelijk waar voorbij. Maar de Lady Bears hielden het dicht. Op een gegeven moment wisten we zelfs bijna een try te drukken. Toen dat mislukte kregen we een scrum aan de rechterkant van het veld toen ik er eindelijk weer in mocht. Ik was echt even helemaal uit het spel, maar gelukkig denderde de rest gewoon door. Bij een line-out aan de linkerkant van het veld werd de bal goed gevangen door Beyoncé ‘Byanthe’ Ruiter en er werd een prachtige maul opgezet. Een goede call van Hansma. De bal werd door Kirsten ‘Kippie de V.’ de Vrede en Dorine ‘Bloedwissel’ Danton naar achteren getransporteerd en mij op een presenteerblaadje aangeboden. Als ik slim was geweest hadden we die maul gewoon laten doorstomen tot de tryline. Maar ik dacht dat we stagneerden en passte de bal naar de lijn. Daar mislukte helaas onze move en raakten we de bal kwijt. Een harde les.

Even later ripte ‘Kippie’ gelukkig weer de bal en konden we een nieuwe aanval opzetten. Het eerste potje viel prachtig de ruimte aan. We maakten meters, een steady ruck en we konden door naar de volgende. Weer een goede ruck. Toen ging de bal de lijn in en daar ging iets mis. Gelukkig wist Nienke ‘Pinpas’ Bohm de bal op te pakken en te poppen naar Sigrid ‘Kickin’ it’ Schemkes. Die passte door en de bal bereikte de wing. ‘Blitzy’ sneed scherp naar binnen en wist zo de verdedigers op het verkeerde been te zetten. Vlak voor de tryline stonden echter nog witte broekjes klaar. ‘Blitzy’ knalde met uitgestrekte armen laag tussen hen door met een kamikazeduik en drukte de try. EN DEZE KEER TELDE HIJ WEL! Het hele team was euforisch. Van alle hoeken van het veld klonk ‘Maudje!!!’ Deze was veel waard. Eindelijk was de vloek opgeheven.

Na deze vrolijkheid brak de fase van de wedstrijd aan waar ik het meest trots op ben. Er was een periode van ongeveer 10 minuten waarin we zo gestructureerd speelden dat het wel een machine leek. Het ene potje na het andere potje voorwaartsen ging in en zette een steady ruck op, waarna ik de bal er makkelijk uit kon halen en kon passen naar de volgende die alweer klaar stond. Calls van de fly-half waren duidelijk en hier en daar hoorde je zelfs een joker en een enkele snap. Hier rolde ook een try van Sigrid uit. Een eervolle vermelding moet nog gemaakt worden voor Janneke ‘Back of the Match’ Schipper, die een heel goede wedstrijd gespeeld heeft. In haar eeuwige fittie met de sterke center van Den Haag bewees ze keer op keer hoe sterk ze kan zijn.

Dat HRC Xtreme een geduchte tegenstander bleef, bewezen ze in de laatste actie van de wedstrijd. Door een niet tactische kick van onze kant, belandde de bal in de handen van de Haagse nummer 15. Onze verdedigende lijn stond nog lang niet klaar en zij wist heel slim tussen onze verspreide verdedigers door te manoeuvreren. Toen ze tenslotte toch getackeld werd door Francisca, kon ze nog een offload geven op de sterke center die er op volle snelheid vandoor ging. Zo wist HRC nog een try te drukken. Eindstand 32-12.

Het was een mooie wedstrijd, waarbij de voorwaartsen enorm veel werk hebben verzet. We hadden meer gebruik kunnen maken van de lijn en van de overlap die we soms wel creëerden maar niet zagen. Maar getuige de tableaux-vivants die ik hierboven beschrijf heb ik ook heel veel mooie dingen gezien. Na de wedstrijd was het traditioneel tijd voor de dingen die betaald worden uit de zoeppot: soep en iets te zoep’m. Maud knalde Bizzey door de speakers, iets dat Den Haag ook wel kon waarderen. Even was alles perfect. Maar wie had kunnen durven dromen dat het nog beter werd? Nadat alle scores in e-rugby waren ingevuld werd duidelijk dat wij na de eerste helft van het seizoen op de vierde plek waren geëindigd. Dat betekent: een plekje in de promotiepoule! Bedankt trainerts voor jullie geloof, bedankt Pepijn en Jaap voor de bar, bedankt supporters voor de liefde en bedankt team voor jullie inzet. Op naar nog tien mooie wedstrijden!

Lady Bears
32
HRC Extreme
12

Sponsors