Geplaatst op 3 april 2017 door Jan van Dehn

Wedstrijdverslag DIOK – Lady Bears

Wedstrijdverslag DIOK – Lady Bears 02-04-2017
Over mooi spel, gemiste kansen en Rob Geus.

De wekker. Voorzichtig de oogjes open. En dan direct het besef: vandaag is een belangrijke dag. Want vandaag gaan we naar DIOK in Leiden en DIOK gaat op dit moment aan de leiding in onze poule. Winst vandaag zou betekenen dat we belangrijke punten pakken op de Lady Wasps, onze directe concurrent in de strijd tegen degradatie. Terugdenkend aan de wedstrijd tegen DIOK thuis (22 – 27) en wetende dat we in de tussentijd nog behoorlijk gegroeid zijn als team, zorgt ervoor dat we het best wel zien zitten. Sterker nog, we kunnen dit gewoon winnen.

Dit was ook de strekking van Captain Leny’s boodschap vlak voor de wedstrijd. We gaan in ons rondje staan, we slaan onze armen stevig om elkaars schouders, steken de koppen bij elkaar en leunen tegen elkaar aan. Een paar van ons pakken nog even extra stevig het shirtje vast van degene naast zich, een enkeling geeft een bemoedigende zenuwachtige kneep. “Kom op dames, we kunnen dit!” Het is een seconde stil. We kijken naar het gras. Even een momentje van besef. Een keer diep in- en met een zucht uitademen. En dan schalt het luid over het veld: “What are we gonna do? Kick some ass. WHAT? KICK SOME ASS!” Meteen daarna breken we op en rennen naar onze plek op het veld. Ready to go.

De bal

Wij ervaren het genot de bal te mogen ontvangen na de kick-off. Deze wordt gevangen bij de voorwaartsen, die er direct gebruik van maken door een aantal mooie fases te spelen. Ze merken ook direct dat DIOK er niet slapper op is geworden en dat ze in de rucks lekker fel proberen om ons weg te vegen. Wij als lijn staan een beetje zenuwachtig te koekeloeren, want zometeen komt de bal onze kant op. Want zo gaat dat hè? Je weet dat die bal, die de voorwaartsen nu met veel pijn en moeite meter voor meter naar voren brengen, zometeen de lijn in komt. En dat jij die bal met één slechte pass, knock-on of simpelweg doordat er niet genoeg support is in een ruck, in een oogwenk kunt verspelen. Daar moet je dan maar niet teveel bij nadenken.

Denk er liever aan dat je zometeen lekker hard kan rennen. Dat als je een gaatje weet te vinden, je als een renpaard uit de startbox schiet en je benen kunt strekken. Dat je de finishlijn voor je allang kunt zien liggen en dat je alleen die full-back nog even een hand-off hoeft te geven. En hoe fijn is het dan dat gevoel te ervaren om in een lijn te staan die er klaar voor is. Ik kijk even naar links, daar staat Giny in de startblokken en geeft een zelfverzekerde knik. Ik kijk naar rechts en schuin voor mij staat Francisca met de handjes al klaar. “I’m with you!”, ik krijg een duimpje omhoog terug. We kijken voor ons en een beetje naar de bal. Daar komt de bal uit de ruck. Siska moet veel moeite doen om de bal tussen de kluwen van bewegende benen uit te krijgen, want DIOK blijft competen. De bal bereikt fly-half Janneke, die keurig doorpasst naar Francisca, die nog net voordat ze getackeld wordt door de nummer 10 van DIOK de bal naar achter gooit. Ik kan hem vangen en kijk voor me. De lijn van DIOK loopt snel op. Zie ik daar toch een gat? Ik probeer op volle snelheid te komen. En….. BAM. Dat was de tackle.

De driekwarters ondervinden nu zelf aan den lijve de hardheid waarmee DIOK speelt. En dat valt ze best zwaar. Gelukkig werden ze bijgestaan door de voorwaartsen, die vaak snel ter plaatse waren. Flankers Tamara en Gwenda speelden een goede wedstrijd en gaven DIOK een koekje van eigen deeg door stevig te tackelen. Want aanvallend liet DIOK mooie moves zien, waarbij de full-back als een swerving side-kick van de fly-half soms zowat moeiteloos door de lijn wist te cruisen. Ook kan ik me een moment in de wedstrijd herinneren waarop flanker Kirsten de V, die nu de positie van hooker belichaamde, het lichaam van de genoemde full-back hardhandig kennis liet maken met de harde grond. Als in slow-motion zag ik hoe Kirsten haar vastpakte en ik hoorde die doffe klap die je hoort als iemand op volle snelheid tegen een immovable object knalt. Zo’n klap waardoor als je aan de zijlijn staat, je gezicht ook even vertrekt.

De eerste try

Zoals gezegd, er werd goed getackeld door de voorwaartsen, maar op de een of andere manier wist hun blind winger ineens toch ruimte te vinden aan de zijkant. Ze dook over de tryline en drukte, veel weerstand trotserend om niet uitgedrukt te worden, de eerste try. Gejuich onder de DIOK-ers. Dat direct ook weer verstomde. No try. Het vlaggetje waarmee Anne-Marije de zijlijn bewaakte, had ze zelfverzekerd omhooggestoken. De ref besloot: de blind wing had een stapje buiten/op de lijn gedaan en de try telde niet. Hoewel dit discutabel was, accepteerde DIOK, sportief als ze zijn, deze beslissing direct en vingen we aan met een line-out. Die wij vingen. En zo vingen wij aan met ons eigen spel, dat zich al snel afspeelde op DIOK’s helft.

Daar stond de lijn weer vol spanning te wachten tot de bal onze kant op zou komen. We stonden tegenover onze Leidense evenknieën en keken eens: waar kan ik erlangs? Een stapje naar binnen, een stapje naar buiten. Even kijken wat ze doen. Over het algemeen is DIOK beter in dit spelletje. Zij weten ons wel eens te verrassen met hun looplijnen en miss-outs. Maar nu zorgden wij voor de verrassing. Francisca wist al side-steppend door te breken, waarbij zij zowel de eerste als de tweede center aan zich bond. Hierdoor ontstond een groot gat en na haar beheersde bijna bovenhandse boogpassje hoefde ik nog maar drie stappen te zetten om het af te maken en de bal precies tussen de palen te drukken.

Het spel

Het was een harde pot, maar Leiden liet zich keer op keer van hun sportiefste kant zien. Hier geen sprake van harentrekken, gejank vanwege wel of niet holding of gebedel om penalties. Als je hier een iets te harde knie in the face kreeg dan vroegen ze geschrokken: “You okay?” Dit neemt niet weg dat de ref toch een paar keer flink moest optreden. Hij kondigde aan te letten op high tackles en op den duur vertelde hij de eerstvolgende keer ‘not ten’ te zullen bestraffen. En dat hebben we geweten.

DIOK speelde gewoon goed. En daar volgden in de eerste helft nog twee tries uit. Maar Francisca wist er ook nog een te drukken. De stand was toen 12-10 en alles leek nog mogelijk. Totdat DIOK echt begon te laten zien wat DIOK betekent: Doorzetten Is Onze Kracht. De Lady Bears kregen het wat zwaar. Francisca keek me op een gegeven moment aan en zei: “We are suffering”. Zelfs zij wist in het Engels uit te drukken dat dit voor ons Leiden met een ‘lange ij’ was. Maar zoals scrum-half Siska na de wedstrijd terecht opmerkte: “Het ging niet kut.” En we lieten bij tijd en wijlen gewoon mooi spel zien. Siska wist ontzettend veel ruimte te creëren met goed geplaatste kickjes en Wendy verbaasde zichzelf en de rest ook met een prachtige kick toen we onder druk stonden na een scrum, waarbij ze de bal na landing zelfs nog wist te veroveren.

Toen de stand op het scorebord werd verzet naar 19-17 ging het de verkeerde kant op. Hepie werd bestraft voor ‘not ten’. En daarmee natuurlijk het hele team. En een poosje later werd Francisca bestraft voor ‘not ten’. Nu hoor ik je denken, da’s niet handig! En dat klopt. Maar de timing was ook erg ongelukkig. Over en weer gebeurde het, en het was gewoon zo: de eerstvolgende is de lul. En dat waren wij. Direct daarna volgden er drie tries van DIOK. Hiermee werd onze hoop op de winst volledig de bodem ingeslagen. Maar toen naderde ook het besef: we kunnen die winstpunt nog pakken. Die bonuspunt die je krijgt bij het scoren van vier tries, ligt volledig in ons bereik. Dit kan nog. Dit kunnen wij.

De apotheose

Trainer Jessica heeft ons door de laatste twintig minuten heen geschreeuwd. Het was heel erg zwaar. Maar we wilden zo graag die vierde try maken dat eenieder die viel, ook weer opstond. En toen was daar Giny, die via de blind side een prachtige run maakte. Ze rende om iedereen heen en probeerde daarna weer wat afstand te nemen van de zijlijn door wat naar binnen te snijden. Maar daar was ook hun full-back. Ze gaat er omheen, ze redt het, dit wordt dé try… Maar toen sprong de full-back als een kat op Giny’s keel af. Om even in termen van Rob Geus te spreken: Ik heb hoge tackles gezien en ik heb hoge tackles gezien. Maar déze hoge tackle. Man, man, man. En daar werd Giny ook niet vrolijk van: “In het begin schrok ik heel erg. Maar toen werd ik heel boos, want dit had een try kunnen zijn.”

En er waren meer van dit soort kansen. Francisca wist nog een fenomenale break te maken, waarbij ze bijna helemaal tot de try-line kon komen. Maar twee Leidenaren hingen aan haar enkels. Ze had te laat in de gaten dat Pinkeltje bij haar was en we raakten de bal kwijt. Maar hier lieten onze voorwaartsen het niet bij zitten. Wederom werd de bal op magistrale wijze veroverd en zij begonnen aan een nieuwe aanval. Nadat de blessuretijd was afgelopen was het nu last play. De voorwaartsen zetten beheerste aanvallen op en maakten meters. En meer meters. En nog meer meters. Het spel verplaatste zich steeds meer naar de linkerkant van het veld en we waren bijna bij de try-line. We geloofden erin. Ons harde werk werd beloond. Maar daar, in het uiterste hoekje van het veld, daar waar de try-line de zijlijn aanraakt, dáár werd Leny, onze Leny, onze boem boem Leny, uit het veld geduwd. Fuuut – Fuut – Fuuut. 34-19. Game over.

Reacties

De reacties na de wedstrijd waren gemengd. Jessica: “Een dubbel gevoel. Ik had graag een bonuspunt gewild. Maar ik ben wel heel trots dat we tot het einde zo hard hebben gevochten.” Hepie had een minder dubbel gevoel: “Verdomme, ik baal ervan dat wij een paar kansen hebben laten liggen die we hadden kunnen grijpen. Maar DIOK heeft verdiend gewonnen.”

DIOK
34
Lady Bears
19

Sponsors