Geplaatst op 17 november 2017 door Lars Smith

Wedstrijdverslag A.S.R.V. Ascrum 2 – Rugby Club Groningen 1

Love don’t come easy… (Phil Collins – You cant hurry love 1982)

A.S.R.V. Ascrum 2 34 – 26 Rugby Club Groningen

12 november, 09:30. Gure windvlagen beuken op ramen, bomen buigen onder meteorologisch geweld en de koude winter kondigt zichzelf aan. Deze verslaggever ontwaakt en ziet de bui al hangen voor de wedstrijd later vandaag: Koukleumende heren, een natte bal en slordig spel. (Twee van de drie vooruitzichten blijken uiteindelijk uit te komen. Hierover later meer.) Het stemt droevig, dit weer. Zeer droevig. Gelukkig is daar dan Phil Collins. Phil Collins die een weergaloze remake zingt van The Supremes ‘You can’t hurry love’. Zijn gepolijste stem vult de kamer. No, you just have to wait. She said: Love don’t come easy. It’s a game of give and take. De liefde voor de ovale bal zorgt ervoor dat ook deze zondag weer een meute brothers en sisters de koude trotseren. Die liefde komt niet altijd vanzelf. Het is soms afzien. De elementen trotseren is daar een onderdeel van. Ook blessures incasseren, trainingen doorploeteren, kritiek slikken… Het is een spel van geven en nemen, die liefde.

Achter het station wachten de Groningse heren op elkaar, dicht tegen elkaar aan staand, met de handen diep in de zakken verstopt. Wanneer Michael “The Muscle” Wilkerson als laatste aan komt wandelen (Michael te laat? Zelden…), kunnen de heren vertrekken.
De reis naar Amsterdam verloopt voorspoedig. Dicht en warm op elkaar gepakt in een schamel tal auto’s bereiken de Groningse heren de vaste waterplaats Lemsterhop, waar Ynte “De Friese Moker” Douma met wat extra reisruimte op de heren staat te wachten. Vandaag staat Ascrum op het program. De Amsterdamse Studenten Rugby Vereniging Ascrum 2, de ploeg waar twee jaar geleden een glorieuze kampioenswedstrijd tegen werd gewonnen, heeft inmiddels ook de stap naar de Eerste klasse gemaakt. Het belooft een mooie dag te worden.
Terwijl de creme-de-la-creme van het Nederlandse damesrugby, AAC 1, glorieus voor doet hoe een tegenstander afgedroogd moet worden op het hoofdveld van Nederland, draaien de heren van Groningen hun warming-up. Het kost wat aansporingen om wat luie Groningers onder de overkapping weg te krijgen (‘Het regent…!’), maar uiteindelijk staan 20 gedreven Groningers op het veld. De invloeden van Allard “The Mercenary” Jonkers zijn ook hier zichtbaar. Een dynamische warming-up, resulteert in zichtbaar opgepompte Groningers. Na een laatste peptalk rennen 15 Groningers het veld op. Het wordt een slagveld.

De fluit klinkt. Willem Schrijvers, de ref, die vorig jaar bij de uitwedstrijd tegen Eemland niet erg gecharmeerd was van Groningen omdat de Groningers, quote: “afbraakrugby spelen”, fluit voor het begin van de wedstrijd. De Amsterdamse heren ontvangen maar het zijn de Groningers die sterk uit de startblokken lijken te komen. De zware scrum, onder aanvoering van Tim “Goldie-Captain” de Vries heeft een licht overwicht op de Amsterdammers. Dominic “Yo Momma” Crestani steelt een bal, en via Joop “The Ref’s Friend” Angenant wordt een aanval opgezet. Een krachtige run van Lex “Sexy Legsy” Ronde strand op hun 22. Enkele minuten later is het een mooie kick van Michael “The Muscle” Wilkerson op John “LepreJohn” O’Sullivan die net niet goed stuitert. Groningen valt aan. Nu hoor ik u denken, trouwe lezer: Dit is toch niet hoe Groningen dit seizoen tot nu toe haar wedstrijden opent? U heeft gelijk. Dit lijkt Ascrum zich ook te realiseren, en op ongelukkige wijze komt Ascrum als eerste tot scoren. 7-0.
De Groningers laten zich niet uit het veld slaan, en bouwen opnieuw een aanval op. Tot tweemaal toe stranden zij diep in de 22 van Ascrum, waar de bal wordt verloren met een knock-on en een steal. De Amsterdamse full-back kickt de bal weg, in de hoop dat deze rond de halfway line uit gaat, maar The LepreJohn weet hem op de lijn te vangen, en een snelle pass op Dylan “Africa” Swaney te geven, die op de middenlijn staat. Hij zet zijn snelle Afrikaanse loopbenen in werking, en stuift tussen de over het veld verspreide Amsterdammers door, als een enthousiaste driejarige in een maïsdoolhof. Wonder boven wonder schiet hij aan de achterkant van de Amsterdammers uit de menigte, met de bal keurig in twee handen; try. LepreJohn verzilverd met zijn gouden voet de conversie: 7-7.
Nu hoor ik u denken: nu gaat Groningen er overheen. Nou, het zat er wel in, waarde lezer. Zeker bij een memorabele run, ook vanaf de middenlijn, door Warwick “Zimbabwe” Hattingh. Een offload vlak voor de tryline richting LepreJohn valt echter voorwaarts uit zijn handen. Vervolgens zijn het de Amsterdammers, die via een driving maul, opgezet vanuit een line-out, weten te scoren. 12-7.
Ook hier hebben de Groningers een antwoord op. Na enkele sterke fases, krijgen de Groningers een penalty voor not releasing by the tackler. Joop neemt de bal snel, wordt gestopt vlak voor de tryline, en Yorrick “Goldielock” Wouwenaar en “Yo Momma” zetten een ruck op. De scrumhalf van Groningen ligt op de grond, en “Yo Momma” ziet dat de sterke “Goldielock” deze ruck in zijn eentje ook weet te houden. Hij breekt los en passt vakkundig op een aanstormende “Sexy Legsie”. Try. 12-14.
Nu hoor ik u denken: ‘nu gaat Groningen er écht overheen. Ze zijn zo veel sterker, verslaggever!’ Dat klopt. Maar andermaal is het Amsterdam dat terug weet te komen. Wederom met snel spel over de voorwaartsen. 17-14. Groningen maakt zich kwaad, en blijkt wederom de sterkere partij. Mooie breaks over de voorwaartsen, via bijvoorbeeld de tweede rijers Niels “Yogainstructor” Heegstra of zijn kompaan Kyle “Gingerbeard” Legebeke. Groningen is sterker, maar het spel oogt hier en daar slordig. Veel knock-ons worden gemaakt door de toch ietwat natte bal. Gelukkig ook aan de kant van Ascrum. Een scrum in de Amsterdamse 22 is het gevolg. De Groningse voorwaartsen zetten een stabiele scrum neer, Joop dummiet en gaat zelf, schiet langs de scrum-half van Amsterdam, en duikt. Try. Een gemiste conversie zet de stand op 17-19, op slag van rust.

De Groningse heren komen bij elkaar. Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoe Ascrum, nadat Groningen 30 minuten gedomineerd heeft, toch zo dicht bij kan zijn. Het zit hem in een beetje pech, maar ook een beetje in verkeerde keuzes… Iedereen gelooft echter in de overwinning; er wordt hard genoeg voor gewerkt, het moet alleen wat slimmer. Tweede helft moet van de Heren zijn… ‘Voor het rood, geel, zwart… Brothers!’

De tweede helft komt Amsterdam sterk uit de startblokken. In minder dan een minuut staan ze vlak voor de tryline van Groningen. De doorgebroken speler wordt vakkundig gesandwitcht door “Africa” en “Goldie-Captain”. Een welbekende ‘Oeeeeeeeeh’ schalt door het stadion. Goeie hit. Er is echter één iemand geen fan van deze hit, dat is referee Schrijver. Gele kaart voor Tim is het gevolg…
Met 14 mannen slaat de klad er in. De Amsterdammers ruiken bloed en maken gebruik van de man-meer-situatie. De score loopt op naar 22-19.
Vervolgens kantelt de wedstrijd richting Ascrum. De Groningse heren komen, creëren kansen, maar in de afrondende fase laten ze het te vaak liggen. Aan het harde werken ligt het niet… Aan de keuzes wel. Als Ascrum de bal heeft gaan ze er zuiniger mee om, en spelen ze slimmer (of in ieder geval met minder risico). Dit zorgt er voor dat zij in de tweede helft de score uitbouwen tot 34-19.
Ere wie ere toekomt: Groningen laat de kop niet hangen. Sterker nog: ze komen terug. Met sterk spel spelen ze fase op fase, en naderen ze de Amsterdamse tryline. Ynte “De Friese Moker” breekt de eerste linie, en passt naar “Goldie-Captain” die met de sin bin in zijn achterhoofd een tweede adem vindt in de slotminuten van de wedstrijd en een bonuspunt veiligstelt onder de palen. 34-26. Vervolgens is het Groningen wat de klok slaat. Ze bewijzen dat ze sterker zijn dan de Amsterdammers, maar het is te laat. De slotminuut nadert, en er wordt voor gekozen om een penalty net over de 10 van Amsterdam op de palen te schieten. Een bonuspunt is veiliggesteld, deze laatste actie zou een punt extra kunnen snoepen. De gouden schoen van LepreJohn mist op 2 cm na zijn doel. Geen punt. Einde.

Verslagen staan de Groningse heren hijgend bij elkaar. Het lag vandaag niet aan hard werken. Het zit er echt in. Ook vandaag was het weer een dubbeltje op z’n kant, maar de Groningse heren zijn nog op zoek naar het rotsvaste geloof in eigen kunnen waardoor zo’n dubbeltje vaker de Groningse kant op valt dan andersom. Dit is een proces waar hard werken een belangrijk onderdeel van is. Hard werken, hard trainen, en in alle geweld van nieuwe gameplans en zo meer ook de basis niet vergeten. Die doodeenvoudige basis van een balletje gooien wanneer je ruimte hebt, en een balletje bij je houden en wachten op je vriendjes wanneer je geen ruimte hebt.

Voor de derde helft waggelen de Groningers naar de kantine van de Amsterdamse studenten. Toegegeven, in vergelijking met de Groningse studenten is dit stulpje een walhalla, maar de twee werkende lichtpeertjes in het hele gebouw en de penetrante geur van verschaald bier doen een kleine frons vormen bij de gegoede burgerlieden van Groningen. Hier stappen de heren snel overheen. 1,50 voor een biertje is namelijk een welkome pleister op de wonden.
In het praatje wordt de fenomenale hit van Sjoerd “The Wall” Heegstra (die zo lekker was dat de tegenstander zijn handjes niet thuis kon houden en er daardoor een gele kaart incasseerde) uitgeroepen tot Hit of the Day. Hij is niet aanwezig om zijn prijs in ontvangst te nemen, want dankzij de losse handjes is het scheurtje in zijn wenkbrauw – dat hij heeft overgehouden aan de training van vorige week – weer opengebarsten. Hij wordt dus gehecht in het ziekenhuis. Als Man of the Match wordt niemand minder verkozen dan onze Dylan “Africa” Swaney. Als laatste wordt Anton “Birthday Boy” Biezeman in het zonnetje gezet met een gesigneerde fles whiskey, als bedankje voor zijn vele toegewijde uren Managerschap.
Waar de studenten nog weerstand konden bieden op het veld, verliezen ook zij, zoals iedere tegenstander dit seizoen, genadeloos in de derde helft. Het Gröns Laid is hier een voorbode van. Lied na lied schalt uit de Groningse kelen, terwijl de Ascrummers bewonderend kijken vanaf een bank of bar. Buiten wordt het donker, en binnen worden tientallen kaarsen neergezet, omdat de twee lampjes aan het plafond niet afdoende zijn om de keet te verlichten. Op deze manier wordt het welhaast gezellig, ondanks de nederlaag van eerder vandaag. Na de nodige biertjes, die, eerlijk is eerlijk, toch niet helemaal lekker smaken na weer een onnodige nederlaag, keren de Groningers ook weer huiswaarts, drie late studenten verbouwereerd achterlatend. Na een culinaire stop bij de McDonalds in Heerenveen (Joure is diiiiiicht!) blijft de Friese Moker in zijn provincie, terwijl de rest richting Groningen vertrekt. Aldaar zitten glunderende Lady Bears en verslagen Groninger Ninja’s ze op te wachten, tezamen met enkele Domino-pizzabezorgers. Veelvuldig wordt er gepraat over de verliespotten van de heren. Verdorie, het zijn er zo veel, terwijl het geloof wel leeft dat er meer in het vat zit. Het is wachten op het omslagpunt… Het blijft een spelletje van geven en nemen. Rugby. Liefde. Alles eigenlijk. Just trust on the good times. Dat zei meneer Collins eerder vandaag al. Trust on the good times, no matter how long it takes.
Hoe lang zal het echter nog duren? Wanneer is het moment daar? Misschien wanneer de Groningers tezamen thuiswedstrijden spelen. Drie wedstrijden achter elkaar, thuis, op de eigen Esserberg; dat zou een mooi moment zijn…

Was getekend,

Deze verslaggever

A.S.R.V. Ascrum 2
34
RCG 1
26

Sponsors